کیسه های پلاستیکی پلی اتیلن، به عنوان یکی از پرمصرف ترین محصولات بسته بندی انعطاف پذیر، دارای انواع و کارکردهای متنوعی هستند. آنها را می توان به طور سیستماتیک با توجه به ابعاد مختلف مانند نوع مواد خام، ویژگی های چگالی، فناوری پردازش و کاربرد طبقه بندی کرد. یک سیستم طبقه بندی واضح نه تنها به تولیدکنندگان کمک می کند تا مواد و فرآیندها را بر اساس نیاز خود انتخاب کنند، بلکه مبنایی را برای انتخاب دقیق در اختیار کاربران قرار می دهد و در نتیجه هزینه ها را بهینه می کند و در عین حال عملکرد بسته بندی را تضمین می کند.
از منظر چگالی مواد خام و ساختار مولکولی، کیسه های پلاستیکی پلی اتیلن به طور عمده به کیسه های پلی اتیلن با چگالی کم (LDPE)، کیسه های پلی اتیلن با چگالی کم{1} خطی (LLDPE) و کیسه های پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) تقسیم می شوند. LDPE (پلی اتیلن با چگالی پایین) دارای شاخههای بلند بسیاری در زنجیره مولکولی، کریستالینیتی کم، بافت نرم و شفافیت بالا است و معمولاً برای ساخت کیسههای روزمره سبک، کیسههای نگهداری مواد غذایی و بستهبندیهای سبک استفاده میشود. LLDPE (پلی اتیلن با چگالی کم) با شاخه های کوتاه توزیع یکنواخت، ترکیب انعطاف پذیری با مقاومت کششی و سوراخ شدن بالا مشخص می شود و اغلب برای کیسه های مواد غذایی منجمد، کیسه های تدارکات سنگین-و کیسه های محافظ صنعتی استفاده می شود. HDPE (پلی اتیلن با چگالی بالا) دارای زنجیرههای مولکولی تقریباً خطی، انشعابات کم، کریستالی بالا، استحکام و مقاومت شیمیایی فوقالعاده است و معمولاً در کیسههای خرید، کیسههای زباله و بستهبندیهای صنعتی که نیاز به بار خاصی دارند استفاده میشود.
بر اساس فناوری پردازش، کیسهها را میتوان به کیسههای-قالبدهی شده، کیسههای ریختهگری و کیسههای جوشی حرارتی- تقسیم کرد. کیسههای قالبگیری دمشی با اکسترود کردن یک پیشفرم از طریق قالب حلقهای و سپس کشش دو محوره و شکل دادن به آن ساخته میشوند که در نتیجه ساختاری یکنواخت و استحکام طولی و عرضی خوب با قابلیت کاربرد وسیع ایجاد میشود. کیسه های ریخته گری با اکسترود کردن ورقه های نازک از طریق قالب مسطح، خنک کردن و پیچیدن آنها ساخته می شوند و شفافیت و انعطاف پذیری بهتری را ارائه می دهند و اغلب برای بسته بندی مواد غذایی و مایحتاج روزانه با الزامات ظاهری بالا استفاده می شوند. کیسه های حرارتی{6}با حرارت دادن و ذوب کردن لبه های لایه پلی اتیلن برای چسباندن آنها به یکدیگر ساخته می شوند. این فرآیند ساده و کم هزینه است و معمولاً برای بستهبندی ساده و برنامههای یکبار مصرف استفاده میشود.
کیسههای پلاستیکی پلیاتیلن بر اساس کاربردها و عملکردهایشان را میتوان به کیسههای بستهبندی معمولی، کیسههای کامپوزیت مانع، کیسههای آنتیاستاتیک و کیسههای اصلاحشده زیست تخریبپذیر طبقهبندی کرد. کیسه های بسته بندی معمولی نیازهای عمومی حفاظت از گرد و غبار و رطوبت را برآورده می کند. کیسه های کامپوزیتی مانع از مواد-با مانع بالا از طریق اکستروژن چند لایه-روکش سطحی یا پوشش سطحی، برای بسته بندی مواد غذایی و دارویی در مواردی که کنترل نفوذ گاز مورد نیاز است استفاده می شود. کیسه های آنتی استاتیک افزودنی های رسانا را به مواد پایه پلی اتیلن اضافه می کنند که برای محافظت از قطعات الکترونیکی مناسب است. کیسههای اصلاحشده زیست تخریبپذیر دارای اجزای{4}}بیولوژیکی یا کمکهای تخریب هستند که با مقررات زیستمحیطی مطابقت دارند.
علاوه بر این، بر اساس شکل آنها، می توان آنها را به کیسه های مسطح، کیسه های{0}}خود مهر و موم، کیسه های زیپ دار، کیسه های ایستاده- و کیسه هایی با شکل نامنظم تقسیم کرد. این طرح ها در درجه اول به منظور بهبود راحتی پر کردن، قابلیت استفاده مجدد و استفاده از فضا هستند.
به طور خلاصه، سیستم طبقهبندی کیسههای پلاستیکی پلیاتیلن ویژگیهای مواد، فرآیندهای تولید، و الزامات کاربردی را ادغام میکند و ساختار دستهبندی گسترده و واضحی را تشکیل میدهد. این انتخاب های متنوعی را برای راه حل های بسته بندی در صنایع و سناریوهای مختلف فراهم می کند و همچنین صنعت را به سمت پالایش و عملکرد سوق می دهد.